Hocam.

Icimde bir yerlerde kalan hocalar azdir, aklimda kalanlar belki cok olsa da… Illa ki ilkokul hocamdir ilkin, sonra belki liseden bir tane… sonra da universitelerden herhalde, birden cok. Insan belki bir sevgili cok kotu incittiginde zamaninda, bir de belki icerki odadan anne baba kavgasina kulak misafiri oldugunda boyle hungur hungur aglayabilir ancak sanirdim. Degilmis. Zaman herseyi bir sekilde gecirir cumlecigini, birebir yasadiklarimdan onlarca defa onaylayabilecek durumda olsam da, belki de abartip sacmaladigimi bile bile, iste o soz konusu zamanin gecmesini beklemeye baslamak cok zor… Onca bencilim ki aslinda, kendime agladigim malum. Onca benciliz ki, hersey ve herkes sanki bizim. Dusununce gercekten, annemizi cagirirken dahi anne diyoruz sadece, sonunda o –m eki yok. Aslinda cogu degerli kiside yok. Hocamda ise, aksine… Hocalar sadece bizim.