Yolculuk + An (Gizli Reklam)

Arkadaslarimla her yer, kosul ve saatte konusabilirim. Biraz once varan – sol – gunesli tek kisilik no:25 kosesinde, ve deniz uzerinde konustum. Cereni cok seviyorum ve iyi ki var ayrica. Zeynep seni ozledim bi de. Neyse ki birkac saate gorusucez. Serkan seni de ozledim, katarda-bok-var demek istiyorum sana. Dedim. Yalniz gunes bana cok vuruyor galiba, evet. 
Der Steppenwolf:
*napiyorsun
Gisela von Köhler:
*otobusle gidiyorum
*demin konussaydik denizdeydim
*simdi otobandayim
*sen napiyorsun
Der Steppenwolf:
*çok fantastik
*otobüslerde intermert mi var
Gisela von Köhler:
*intermert
*evet var
*varanimiz canimiz
*filan.

E.S. Kavrami – Fact I

Eski sevgili kavraminin garipligi; ve o garipligin nerelerden nerelere gitmesi, zamanla degismesi, dogrunun yanlis – yanlisin dogru olmasi vb. gibi olasiliklar beni her defasinda daha fazla sasirtiyor. Ve, haliyle, her gecen gun soz konusu kavramin gucune, daha fazla saygi duyuyorum. 

Bi’ yerde okudum:

ellerini tutup sicakligini hissetmeyi ozledim,
seninle ictigim kahvenin o tarifsiz tadini ozledim,
bana kizmani ve hatta bazen sinir olmani ozledim,
tepkime kizip sigarayi bir hisimla sondurusunu
ve kisa bir sessizlikten sonraki o gulusunu gormeyi ozledim;
kisaca seni ozledim ben.

(Aman Tanrim)

Uzun zamandir yazi yazmiyordum dogru durust. Bana aldigin deftere yaziyordum bazen, bittiginde sana vermek icin; yeniden. Bir de mektup yaziyordum bazen bir arkadasima, askere, onlari da aksattim zaten, cok oldu. Oturup dusunmeden ve kafamin icinde herseyin ucusuyor oldugunu gercekten hissederek yazmayali… Aylar oldu belki de. Yil, belki. It does not exist anymore, nedir, ben senin gidecegini ve gittigin yerde kalacagini dahi henuz kabullenmeye calisirken. Bilmiyorum. Arkadaslarimin ortak is kurma teklifine, belki sehirden gitmem gerekir diye, dusunmem lazimken aslinda, bir durup, sen yoksan nasilsa, benim de kalmama gerek yoktur belki diye, tamam cevabi veriyorum. Kurdugum devriklik abidesi cumlelerin, aslinda soylemeye calistiklarimi hic karsilamiyor olmasi umrumda degilse de, derdimi sana cok anlatmak istiyor, ama iste, kelimelerimi duzgun yerlere koyamiyorum. Konusamayacagimizi biliyor, yazmamin aptallik sinirlari icinde kaldigini farkediyor, falan, ama yine de soylediklerini sindiremiyorum. Artik cocuk degiliz, pekala. Artik 19 degiliz, tamam. Tamam. Tek ortak noktamiz, bir diger arkadasimiz. Peki. Pekala. Ve. Ne yapacagim biliyor musun, uzulmeden, kirilmadan, soz ya da fikirlerinin bunca sinirlara ulasmis olmasinin beni orta yerimden vurmasina izin vermemeye calisarak, erteleyecegim bunu da. Herseyi erteledigim gibi, hihim, sen oylesini anlarsin, hep oyle yapiyorum sanirsin, evet, aynen oyle. It does not exist anymore. Pekala. Ve aman tanrim. Aman Tanrim.